Aupa gizona!

Azken egunotan aitatasuna zaukaat buruan sarritan ohi baino sarriago, guraso.com webgunerako artikulutxo bat atontzen nabilek-eta. Eta halako bideo labur bat aurkitu diat heterodoxiaren webgunean. Politta, goxoa, hunkigarria iruditu zaidak. Eta gogorarazi zidak, beti dena gura genukeen bezain ondo egiten ez dugun arren, zenbat maitasun dugun aitok, zenbat maite ditugun geure seme-alabak, zein garrantzitsuak diren guretzat, eta den-dena emango genukeela haien alde.

Bereziki, zirrara sortu zidak ikusteak ume horren nahia ukipen fisikoa zela, maite zuen gizaki batekin kontaktuan egotea, ez zuela besterik behar. Halakoxeak ei gaituk gizakiok, baita gizonezkoak ere, askotan kontrakoa dirudigun eta sinetsi ere egiten dugun arren. Ukipena, maitasuna, harremana, konexia, gertutasuna,... horiek dituk benetako ongizatearen gako oinarrizkoetako batzuk.

Espero diat hiretzat ere kitzikagarria izana.

Hartzak besarkada handi-handia gizona, eta ondo bizi, merezi duk-eta

Aupa gizona!

Bi dokumentalen berri izan diat azken egunotan interneten, biak ala biak interesgarri askoak, biaka ala biak Hego Amerikan sortuak.

Batak "Amazonas: Mujeres Indomables" dik izena, eta emakumezkoen aurkako indarkeria jorratzen diik. Indarkeria handia hauhitzetan ezkutatzen saiatzea salatzen dik, baita estatuak borroka honetaz jabetu izana, gaia despolitizatzearren (bere esanahi jatorrizkoan, ez alderdikoian). Oso interesgarria iruditu zaidak dokumentala,  bere berbetan ,"moztu", "josi" eta "brodatu" duen María Galindori BERRIAk eginiko elkarrizketan azaldutakoa, polemika pizteko balio badezake ere. Titularra hagitz deigarria duk:

"Hemengo feministak martxoaren 8ko talde narkotizatuak bihurtu dira".

Beste arlo bat jorratu baina ildo bertsua topatu zioat Maria del Prado Esteban Diezmak idatzitako "La Feminización del Estado: la Mujer en el Ejercito".

Denetarako iritziak egongo dituk, feminismo mota asko dauden lez, baina bat natorrek zentzu batean beraiekin, alegia: estatu feminismoa salatu behar diagu eta; berdintasunaren aldeko eta sexismoaren aurkako borrokan gauza asko kritikoki berpentsatu behar ditiagu.

Azkenik, beste dokumental bat, Argentinan egindakoa,"Padres de la Plaza. Diez recorridos Posibles" izenekoa. Honetan, Argentinako diktadurak seme-alabak desagerrarazi zizkien aita batzuei hitza eman diete, beren bizipenak azal zitzaten.

Hunkigarria iruditu zaidak gizon hauek beren mina agertu ahal izatea hainbeste urtetan gordean eramanda. Hunkigarria euren begirada, euren ahotsa, euren maitasuna... Hunkigarria, horietako aita baten aitortza: "Esaten zidaten iraultzaileok ez dugula sentimentalistak izan behar. Baina geuzrra zen. Negarra berezkoa dugu, barrua askatzea da. Eta horregatik, askotan, negar piloa egiten dut".

Hartzak besarkada handia, gizona. Eta ondo bizi, merezi duk eta.

Aupa gizona!

Atzokoan Championseko finala izan zuan Moskun, ziur badakiala, inor gutxik ez zian jakingo. Ez nauk oso futbolzalea, eta ez nian lehenago pentsatu blog honetan futbolaren kariaz idatziko nuenik, baina atzo bestela ikusi nitian partida horren hainbat une, sexismoaz eta maskulinitateaz hain zuzen ere, eta hirekin konpartitu nahi diat.

Hasteko bat, ez diat uste txiripaz denik kirol honetako elitea gizonezkoa izatea soilik. Izan ere, gladiadore berriak dirudite futbolariek, heroi berriak. Futbolean oso ondo islatzen dituk maskulinitatearen eredu hegemonikoak gizonezkooi esleitzen dizkigun rol eta espektatibak: borroka, ahalegina, indarra, irabazteko grina,... eta noski, lehia, batik bat lehia.

Irakurri gehiago »

Aupa gizon hori!

Aurrekoan esan nian sexismoak zapalduta gaudela gizonok ere, gizonezko izateagatik berezko tratu txar sistematikoa hartzen diagu eta. Neure zenbait uste piskat gehiago azaldu nahi diat oraingo honetan, bizipen pertsonal pare baten laguntzaz.

Sexismoa pertsonei rolak, ezaugarriak, espektatibak, usteak, jokaguneak... beren sexuaren arabera ezartzean datzala uste diat, alegia, pertsonen artean, sexuaren arabera, funtsezko ezberdintasunak daudela sinets araztean. Horietako uste bat duk gizonok ez dugula sentitzen emakumezkoek bezainbeste, hau duk, sentigaitzagoak, gogorragoak garela. Gizonok ez dugula sentitu behar, ematen zigutek aditzera artez edo moldez; sentitzen badugu (sentitu egiten diagu eta!) ez diagu sentikizuna adierazi behar ("ez egin negar", "ez egin dar-dar",...); eta sentikuzinik adieraziko bagenu, trakets, makal egin behar, eta ahalik eta laburren, noski. Badakik zer ekarriko dian horri ez jarraitzeak, gainera: irrigarri utziko haute, umiliatuko, jipoituko, mesprezatuko, baztertuko,...(oraindik diat gogoan txikitan "benetako gizon" izateko ezarritako bidean ibiltzen ez ziren lagun batzuekin zelako jokaera zapaltzailea izan genuen lagunartean, zelango iseka, irain eta bazterketa ezarri genizkien. Ez diat neure burua, ez besteena ere, erruduntzen -horretarako lehenago prestatuak gintiztean hainbat moduz-, baina oraindik txarto sentitzen nauk horiek gogora ekartzean). Halako mezuak eta halako mehatxuak jaso ditiagu etengabe txiki-txikitatik inguruko gizonetatik, familiatik, lagunartetik, telebistatik, ipuinetatik,... nonahitik. Horrela, ereduetatik kopiatuz eta mehatxuez beldurtuz, barneratu eta geure egin ditiagu irizpideok, geure benetako izaera halakoxea dela sinisteraino ere (gizon bakoitzak bere inguruak ezarritako mailan, noski).