Aupa gizon hori!

Denboralditxo pasa diat ezer argitaratu barik. Ez zer idatzirik bururatzen ez zaidalako, gai asko eta zer idatzi franko aurkitzen baitut egunero-egunero, eta zirriborro batzuk baditiat blogaren artxibategian, baizik-eta, gaiok jorratzeak eta, batez ere, idazki eran atontzeak denbora luze eskatzen duelako. Eta, badakik, sarritan zer egin asko eta denbora laburra.

Oraingo honetan ere badiat zer esan, biharko, Marta del Castillo neska espainiarra erail dutela-eta, auskalo nork deitu duen manifestazioaren harira.

Ez nauk hantxe egongo, ez.

Hasteko, dei-kartela gaztelania hutsean egin izanak baztertu egin naik, euskalduna naizen aldetik. Inongo zapalkuntzaren aurka egitea, bestelako zapalkuntzarik lagunduz, ez zaidak eragingarria irduitzen, eta ezelan ere bidezkoa noski.

Deialdi anonimoa izateak ere hurruntzen naik, halako ekintzak alor honetan lanean dabiltzan eragile sozialek egitea komenigarriagoa begitantzen zait-eta. Nonbaitera joateko eskatzen didatenean, zeinek eskatzen didan jakitea nahiago.

Espainiar giroan bizi direnendako deia badenez, horrek ere eragiten zidak. Biolentzia matxista pairatzen duten guztiek behar ditek (eta baditek) neure elkartasuna, direla espainiar, frantziar, txinar ala senegaldar, Euskal Herrian bizi ala Alaskan bizi. Baina, horrexegatik hain zuzen, ez zioat garrantzi handiagorik ematen Espainian gertatzen denari Bangladeshen gertatzen denari baino (gutxiagorik ere ez noski), nahiz eta espainiar hedabide handiek bolo-bolo ibili gaia, sentsazionalismo lotsagabeez batek zakik zein xede (audientzia? bestelako gaietatik arreta desbideratzea?...) dutela.

Azken honen haritik, espainiar hedabide handiek egositako gizarte histerismoz eta sentsazionalismoz zeharo kutsatuta zakusadak deia.

Txikikeria irudi zakiokek norbaiti hau guztia, helburu handiago eta garrantzizkoago baten alde bazterrean utzi behar liratekeenak. Nik ez diat halakorik uste.

Dena dela, manisfestazio horretara ez joateko zio nagusia deialdiari susmatzen diodan "usaina" duk. Kartelean irakur daitekeenez, deitzaileek zigor handiagoak, gogorragoak eskatzen ditiztek indarkeria matxista erabili duten gizonentzat. Filosofia punitiboa zariok deiari alde guztietatik, errepresiozalea duk. Eta ez natorrek bat honegaz.

Ez natorrek bat, gezurretan oinarritzen delako, zeren espainiar estatua bera duk Europan legedi zigorzaleena duena.

Ez natorrek bat, zigor handiagoak ez direlako emankorrak delituak gutxitxeko, eta matxismoa gizon guztiengandik (bortizkeria matxista gehiago, gutxiago ala ia batere baliatzea gora-behera) ezabatzeko egin behar dugun lana zailtzen duelako.

Ez natorrek bat bortizkeria erabilitako gizonari leporatzen diolako oso-osorik indarkeria matxistaren errua. Honek deskontestualizatzen dik arazoa, gizon jakin batzuen (tratu txar larrienen eragileen) problema bailitzan, ez guzti-guztiona, eta ezkutatzen dik halako gertaera tamalgarrien erantzunkizunik nabarmenena gizarte eredu matxista, patriarkala eta sexista dela, eta hauxe dela, hain zuzen, eraldatu duguna.

Ez nauk egongo manisfestazio horretan, finean, jario kontserbadorea, karka, zigorzalea , sentsazionalismoz josia, euskaldunen baztertzailea eta ez eraikitzailea delako, deitzaileen balizko asmo onak gora-behera.

Hauxe duk dena gauarkoz. Hartzak besarkada gizon hori. Ahalik eta hoberen biziko ahal haiz.